Ooglidcorrectie: echt geen taboe meer

Vanochtend gebeurde er iets kleins dat me toch even aan het denken zette. Na mijn Pilates reformer les kwam een vrolijke vrouw naar me toe. Ze zei: “Hé, jij hebt mijn vriendin geopereerd. Ze herstelt heel mooi en ze is nu al heel blij met het resultaat.” Ze vertelde enthousiast over haar vriendin en vroeg ook wanneer ze weer mocht sporten en bewegen. Het was duidelijk dat ze het goed bedoelde en dat ze vooral blij was voor haar vriendin.

Tegelijkertijd raakt zo’n moment altijd aan een andere kant van mijn vak. Als arts heb je te maken met het medisch beroepsgeheim. Dat betekent dat je nooit informatie over een patiënt met derden deelt, hoe vriendelijk of betrokken de vraag ook gesteld wordt. Ook wanneer iemand duidelijk enthousiast of bezorgd is. Dus je glimlacht, bedankt voor het compliment en laat het daarbij. Discretie hoort nu eenmaal bij het vak en dat is ook precies wat patiënten mogen verwachten wanneer ze zich laten behandelen.

Wat me echter vooral opviel in dat moment was iets anders. De vanzelfsprekendheid waarmee ze erover sprak.

Toen ik ongeveer vijftien jaar geleden begon in de cosmetische chirurgie, werd er vaak heel anders over gesproken. Veel mensen hielden een behandeling liever voor zichzelf. Soms uit privacy, soms omdat er nog een soort schaamte of taboe omheen hing. Cosmetische ingrepen werden al snel geassocieerd met ijdelheid of oppervlakkigheid. Het beeld was dat iemand iets liet doen om er jonger of mooier uit te zien, terwijl de werkelijkheid vaak veel genuanceerder is.

In de spreekkamer hoor ik namelijk heel andere verhalen. Mensen komen niet omdat ze iemand anders willen worden. Ze komen omdat ze zich weer willen herkennen in de spiegel. Omdat hun ogen er vermoeid uitzien terwijl ze zich van binnen energiek voelen. Omdat ze een periode van ziekte, stress of intensieve jaren achter de rug hebben en merken dat hun gezicht dat nog steeds weerspiegelt. Of simpelweg omdat iets hen al jaren stoort en ze daar nu eindelijk iets aan willen laten doen.

Een goed voorbeeld daarvan is de ooglidcorrectie. Veel mensen denken daarbij in eerste instantie aan een cosmetische verbetering, maar in de praktijk spelen er vaak ook functionele klachten mee. Zware bovenoogleden kunnen zorgen voor een constant vermoeid gevoel, druk op de ogen of zelfs hoofdpijnklachten. Sommige mensen merken dat ze hun wenkbrauwen voortdurend optrekken om beter te kunnen kijken, waardoor er spanning ontstaat in het voorhoofd. In bepaalde gevallen kan het zelfs het gezichtsveld beperken. Een correctie kan dan niet alleen zorgen voor een frissere blik, maar ook letterlijk verlichting geven in het dagelijks functioneren.

Wat ik de afgelopen jaren steeds duidelijker zie, is dat er een verschuiving plaatsvindt in hoe mensen hierover praten. Steeds meer mensen komen er openlijk voor uit dat ze een behandeling hebben laten doen. Niet om ermee te pronken, maar omdat het voor hen simpelweg een normale keuze is geworden. Net zoals iemand naar de kapper gaat, sport of investeert in gezondheid en welzijn.

Tegelijkertijd is het belangrijk om te benadrukken dat cosmetische chirurgie nooit iets zou moeten zijn dat voortkomt uit druk of maatschappelijke verwachtingen. Het gaat niet over voldoen aan een bepaald ideaalbeeld. In mijn ogen gaat het altijd over autonomie en persoonlijke keuze. Voor sommige mensen voelt een behandeling als een manier om zich weer meer zichzelf te voelen. Voor anderen is het juist helemaal niet nodig en voelen zij zich goed zoals ze zijn. Beide keuzes zijn even waardevol.

Wat voor mij als arts centraal staat, is dat iemand een weloverwogen beslissing kan nemen. Dat er een eerlijk gesprek plaatsvindt over verwachtingen, mogelijkheden en ook beperkingen. Cosmetische chirurgie kan veel betekenen, maar het is geen oplossing voor alles. Het is een medische behandeling waarbij zorgvuldigheid, veiligheid en realistische verwachtingen essentieel zijn.

Misschien was dat ook waarom dat moment vanochtend me bijbleef. Niet de vraag over sporten of herstel – die krijg ik dagelijks – maar de manier waarop die vriendin het vertelde. Zonder schaamte, zonder geheimzinnigheid, gewoon blij voor iemand anders.

“Ze is er heel blij mee,” zei ze.

En misschien is dat precies waar we langzaam naartoe bewegen. Minder oordeel, meer openheid. Ruimte voor mensen om keuzes te maken over hun eigen lichaam, op een manier die bij hen past. Of dat nu betekent dat ze wel iets laten doen, of juist niet.

Uiteindelijk gaat het niet om de ingreep zelf, maar om hoe iemand zich voelt in zijn of haar eigen huid. En als een behandeling iemand kan helpen zich weer energieker, frisser of meer zichzelf te voelen, dan kan dat voor die persoon een heel waardevolle stap zijn.

– Thanya Tha-In, Cosmetisch Arts KNMG & Chirurg 

Benieuwd wat wij voor jou kunnen betekenen? Lees HIER meer over ooglidcorrectie bij SkinSurgery Clinics of start HIER jouw gratis online pre-analyse.